idk frame
 

De laatste dagen in Ratankot

Van 1 tot 7 april weigerde ons internet nog om te werken. Verrassend hoe snel een internetloos leven terug went!
Ons werk vorderde ondertussen langzaam maar zeker. De 2 nieuwe wc’s aan de Community hall zijn zo goed als af. Enkel de kraantjes moesten er nog op, en de deuren moesten nog in de lijsten. Ook moest het betonnen deksel van de septische put nog een week drogen alvorens dat stevig genoeg zou zijn om het er effectief op te leggen. Uiteindelijk dus toch nog wat werk, maar alles bij elkaar nog een halve dag werk. En had ik geweten dat dat deksel een week had moeten drogen, had ik ze wel gevraagd hier een week vroeger mee te starten. Ach ja. De laatste dagen heeft er echt veel volk aan gewerkt, waardoor ik er vertrouwen in heb dat het volledig af zal raken. Shyam heeft me belooft binnenkort hiervan foto’s door te sturen zodra het volledig af is.
Na een hevig nachtelijk onweer was ook de elektriciteit in Ratankot uitgevallen. Bijgevolg konden de kasten voor het de klassen in de lagere school niet gemaakt worden. De laatste dag toen de elektriciteit terug werkten hebben de mensen dan in sneltempo vijf kasten in elkaar gestoken en glad geschuurd. Zo konden ook Lien en Kimberly hun werk afmaken en de aangekochte spullen mooi op de kasten achterlaten. Verschillende nachten achtereen donderde en bliksemde het. Twee buffels stierven van de bliksem en ook een persoon in een naburig dorp werd geraakt. Dezelfde nacht werd ook de hond van onze buren gebeten door een luipaard. Ik heb hem nog proberen verzorgen, maar de dag erop stierf hij. Dat waren vrij bewogen nachtjes!
Onze hygiënedag op het schooltje was fantastisch. Maar liefst 88 kinderen kwamen opdagen! Een enorm verschil met de 10 à 17 kinderen die er de dagen ervoor waren. We deden onze activiteiten rond hygiëne. Toen het afscheid naderde van de kinderen en de leerkrachten en directeur werd er voor ons een “erehaag” gemaakt door de kindjes en kregen we van ieder kind een bloemenkrans, sjaaltje of een handje vol vers geplukte bloemen. Dat was écht écht een heel mooi gebaar waar we volledig door verrast waren!
Een van de laatste dagen organiseerden we ook nog een vrouwenavond. Deze avond wilden we focussen op aspecten van hygiëne en gezondheid. We hadden een mooie powerpoint gemaakt, maar met dat de elektriciteit maar niet hersteld geraakte, raakten we zonder batterij en vreesden we voor een eerste keer dat onze vrouwenavond minder zou voorstellen. Wonderbaarlijk genoeg kwam het elektriciteitsnetwerk juist op tijd terug op gang. Hierdoor konden we dan toch onze powerpoint met vele foto’s (van de slechte tandjes van de kinderen, van enkele vuile plaatsen en mooie plaatsen in Ratankot, etc.) gebruiken. Maar dan. We hadden aan de Asa, de vrouw van Shyam, gevraagd of zij onze tolk wilde zijn op de vrouwendag. Het leek ons veel beter hier een vrouw voor uit te kiezen. Zij had gezegd dat ze dit wilde doen, maar juist toen we dan moesten vertrekken zei ze doodleuk dat ze niet meer kon. Ze moest koken. jaazeg. Dat had ze ons eerder kunnen laten weten. We verdenken haar er stiekem van gewoon geen goesting te hebben. Gelukkig wilde Shyam dan onze tolk zijn; dus toch maar een man. Maar dat was nog niet alles! Toen begon het te onweren en te bliksemen, juist toen de vrouwenavond hoorde te beginnen! Met een klein hartje trokken we naar de Community Hall. Er kwam één vrouw opdagen. Ik was al aan het denken aan dat dit de eerste mislukking genoemd kon worden van een voorstel dat ik had gedaan. Toen die vrouw na een tijdje terug naar huis wilde, kwam er juist een tweede vrouw aan. En toen besloten we gewoon een lezing te geven aan deze twee dames! We begonnen en … we hadden het kunnen weten! Ze kwamen allemaal gewoon een uur te laat, maar uiteindelijk stonden er toch twintig vrouwen, een hoop kinderen en een paar mannen. Tja, het concept ‘VROUWEN-dag’ was niet al te letterlijk genomen, maar Lien, Kimberly en ik waren al laaaaaang blij dat er dan toch nog zoveel volk was komen opzetten voor iets dat we uiteindelijk vrij laat hadden aangekondigd. Het toffe was dat de vrouwen oprecht geïnteresseerd leken en mee discussieerden. Op het einde deden we een kort quizje waarbij zij die op onze vragen konden antwoorden een gratis tandpasta mee naar huis kregen.
Onze laatste dag had ik met Dandup, een man die de plantjes in de dorpsserre verzorgt, afgesproken om om zeven uur ‘s ochtends klaar te staan om gaten te gaan graven rond de Community Hall. In deze gaten hoort in juli compost te komen en daarna zullen hier appelsien- en citroenbomen in worden geplant. Daar stond ik dan klaar om zeven. mmm, niemand te bespeuren…. Uiteindelijk vond ik Dandup helemaal aan de andere kant van het dorp. De voorbije nacht hadden vandalen de ramen van het nieuwe schooltje dat nog onder constructie is, ingeslagen en heel het dorp was op zoek naar de daders… Om 9 uur konden we dan uiteindelijk toch beginnen met het gaten graven. Het was veeleer zo: Lien, Kimberly en ik pakten elk een schop of een ander instrument en al gauw kwamen die mannen dan overpakken omdat ze waarschijnlijk vonden dat we er een knoeiboeltje van maakten of omdat ze die arme deernes niet zo’n zwaar werk wilden laten doen…. Ook goed! Lien was bijzonder goed in het aanmoedigen in het Nepalees: “Komaan” “Ramro!!” “wauuuw, so many mussels!” “Ramro sa!” “Dere dere ramro!” “Komaan, nog een putje!” En zo ging zij maar door
De avond van 6 april hielden we een feest bij ons thuis om te constructie van de wc’s en de kasten te vieren. Alle mensen die aan de wc’s en de kasten hadden gewerkt kwamen mee van de gedroogde rijst, verse pikante kip en Roxy proeven. En na het eten: dansen! Amai joh, het werd echt nog grappig. Onze zestig jarige mama begon daar te dansen en ook de experts, naar mijn gevoel bijzonder buiten het ritme, maar toch. Het was zeer leuk om dit te aanschouwen.
De zevende was het zo ver en moesten we vertrekken. Eerst anderhalf uur wandelen door de bergen om dan met een auto naar Kathamandu te rijden. Het was bijzonder warm en Kimberly zag hard af van de hitte. Na wat pep-talk ging het gelukkig al veel beter en samen bereikten we de eindhalte waar onze auto stond te wachten. Onze zestig jarige moeder ging ook mee. We moesten zogezegd rustig stappen voor haar, maar op haar open schoentjes huppelde ‘mam’ vrolijk en razend snel door de bergen. Het waren eerder wij die haar niet konden volgen… En dan nog dit. We kregen dragers. Omdat we het niet zagen zitten om onze zakken van 25 kg zelf te sleuren, zouden dragers dit voor ons doen. We hadden er alleen niet op gerekend dat Shyam hiervoor véél te jonge mannetjes zou inschakelen. Het waren verdorie enkele kinderen van de lagere school (en gelukkig ook wat grotere). Ik schaamde me dood, maar de jongens waren gelukkig met genoeg om af te wisselen en gingen zeer goed om met deze situatie. Ze haalden er nog plezier uit ook en maakten er soms zelfs een wedstrijdje van. Bij de aankomst trakteerden we ze op cola en betaalden we ze. En dan vijf uur rijden naar Kathmandu…

De laatste dagen in Ratankot
De laatste dagen in Ratankot
De laatste dagen in Ratankot
De laatste dagen in Ratankot
De laatste dagen in Ratankot
De laatste dagen in Ratankot
De laatste dagen in Ratankot