idk frame
 

Een zwaar dagje

Dinsdag 27 maart 2012:
[Jasperina]: De eerste dag waarop mijn gemoed zo zwaar op de proef werd gesteld. Voor de tweede dag op rij moest ik samen met mijn tolk en gids Shyam naar dé markt om de laatste materialen te gaan zoeken voor de bouw van de wc’s. Opnieuw anderhalf uur stappen. Eerst een halfuur naar beneden, dan een dik uur naar boven. Allemaal goed en wel, maar die dag was het superheet, iets van een 35 graden en de lucht is behoorlijk stoffig, als gevolg van al die terrasbouw. Aangekomen in het andere dorp, bleek de truck er niet te staan. De chauffeur was blijkbaar andere zaakjes gaan regelen. Dan maar met een lokaal busje naar de markt. Mijn tolk vindt het daarbij vanzelfsprekend dat ik, rijke Belg, voor hem mee betaal, dus zo geschiedde. Op de markt aangekomen, moesten we drie uur wachten voor de truck zou arriveren. Het werd vier uur wachten. Een tante bezoeken, dan een nonkel, dan wat eten, Shyam ging wat zwemmen in de vuile rivier terwijl een man er zijn vuilnis stond in uit te kieperen. Uiteindelijk was de truck er. We laadden hem vol met bijna 3 ton bakstenen. Tevens de maximum draagkracht van de camion. Maar tot mijn grote verbazing werd er nog bijna een ton aan voedsel bovenop geladen. Opnieuw zaakjes van de camionchauffeur. gisteren wilden ze absoluut voor het donker terug thuis zijn. Vandaag waren we nog niet eens vertrokken voor het donker en bovendien waren we overladen. Ik had al de hele dag moeten wachten, en zo goed als niets begrijpen van al dat Nepalees. En dan werd de camion waarvoor ik betaalde ook nog eens volgeladen met totaal andere spullen, waardoor ik schrik had dat we zouden kantelen in de smalle wegjes! Ik vroeg uitleg aan Shyam. Hij zei dat het voedsel er af zou gaan, alvorens we offroad gingen. Zo geschiedde. De chauffeur zei wel tien keer dat ik niet bang moest zijn. Ik had toch een klein hartje. Maar ze probeerden me op te vrolijken met muziek, fanta, mopjes. En gelukkig was het een zeer bekwame chauffeur. Om tien uur ‘s avonds kwamen we levend en wel terug aan in Ratankot.
Lien en Kimberly hadden een leuk dagje op het schooltje. Jammergenoeg kwamen er telkens minder kindjes opdagen. Die dag hadden ze maar drie kindjes. Wel wat een teleurstelling, maar ze maakten er het beste van. Er werden die dag vooral nageltjes geklopt in houten plankjes waar met touw metrische figuren kunnen worden op gemaakt. Het nagelkloppen vonden de kids van Ratankot alvast de max.
Het was tot nu toe misschien onze minst geslaagde dag, al konden we dat op het eind van de dag goed relativeren en gingen we gerust en uitgeput slapen.